Zelfvoldaan
kijk ik door het raam van de minibus. De weg kronkelt vlotjes langs ons heen,
het leven is mooi, we zijn op weg naar Pai. In reisgidsen wordt dit dorp
omschreven als “Pai-radise”, een oase
van groene valleien, watervallen en rust. Een plek om naar uit te kijken na
twee weken hoofdsteden vol stank en lawaai.
Helaas
moesten mijn reisgenoten en ik daar erg vroeg en met kater – want die kom je
wel eens tegen in Aziatische hoofdsteden vol goedkope bars – voor opstaan, om
aan het busstation te ontdekken dat de bus nog vele uren op zich zou laten
wachten. Uren die in Thailand nog rekbaarder zijn dan in België. Nadat een
schurftige hond zijn vacht driftig tegen onze benen bleef schuren, besloten we
dat we zo snel mogelijk moesten vertrekken.
Boeddha
was ons goed gezind, want een chauffeur die een minibus ter beschikking had,
wilde ons wel brengen van zodra we met voldoende passagiers waren. Dus begonnen
wij driftig in het rond te kijken - ‘die
eenzame backpacker daar, die weet toch niet waar naartoe’, ‘probeer dat koppel
met dreadlocks, zij willen zeker naar de natuur’ - en luidkeels “Pai!” te roepen. Alweer bleek alles vanzelf te gaan in Thailand, want na twee minuten hadden we genoeg
Pai-gangers verzameld. We riepen naar de chauffeur dat we konden vertrekken.
Maar nu
we de stad uit zijn, beginnen de haarspeldbochten. De Canadees achter me lacht
zenuwachtig dat hij wel erg veel last heeft van reisziekte. Natuurlijk heeft
niemand een plastic zak bij zich en natuurlijk zit hij achter me, zodat ik angstig wacht tot er een hoop braaksel in mijn nek terecht zal komen.
Daarbij heeft de chauffeur van onze pas verworven minibus niet zoveel geslapen
afgelopen nacht, want zijn ogen zijn bloeddoorlopen en hij zuipt onafgebroken
Red Bull-flesjes leeg. Ook blijkt hij liever rechts te rijden dan links, zoals
dat in Thailand nochtans hoort. Met overdreven snelheid.
De
eerste vrachtwagen kan nog net uitwijken. De tweede raakt ons op één centimeter
na. De koe die langs de kant van de weg loopt, moet het bijna ontgelden. Onze
chauffeur toetert, draait zich om en lacht naar ons.
“Can you please slow down?” vraagt mijn reisgenoot.
“Can you please drive left?” smeek ik.
“I really feel sick,” zegt de Canadees.
Ik besluit alles zoveel mogelijk te negeren, opnieuw door mijn raampje te staren
met mijn zelfvoldane blik van daarnet en te bidden dat deze rit zo snel
mogelijk voorbij is. Helaas begint de kerel naast me, een twintiger uit
Noorwegen met een beige hoed en een hals vol amuletten, tegen me te praten. Dat
ik me niet moet opjagen. Dat dit erbij hoort.
“I am a
buddhist” zegt hij, alsof dat alles verklaart. Daarop haalt hij op
nadrukkelijke wijze een boek over de Dalai Lama uit zijn tas en begint
geconcentreerd de spirituele inhoud in zich op te nemen. Intussen vindt het
dreadlockkoppel op de achterbank het
bijzonder grappig om elkaar braakverhalen te vertellen. De Canadees ziet nu
helemaal groen. Op het moment dat ik het koppel de mond wil snoeren, stopt de
chauffeur en kondigt zijn rookpauze aan. De Canadees duikt meteen de bosjes in,
onder luid hoongelach van de chauffeur, terwijl de boeddhistische Noor vreemde
gevechtsbewegingen start aan de kant van de weg. “I practice capoeira,” legt
hij uit, terwijl ik hem niets heb gevraagd. Ik graai naar mijn I-pod en besluit
de rest van de rit naar heel erg luide muziek te luisteren.
762
bochten, vijf bijna-aanrijdingen en drie bijna-dode koeien later, staan we
eindelijk in Pai. Wanneer onze chauffeur onze rugzakken uit de kofferbak haalt,
valt het onmiddellijk op dat de onze drie keer zo groot en zo zwaar zijn als die
van de Noor. Met triomfantelijke blik toont hij zijn rugzakje. “This is all I
need” zegt hij terwijl hij doordringend in mijn ogen staart. Ok, beste Noor, wij zijn kapitalisten. Jij bent Ghandi. “This,” vervolgt
hij, zoekend in de kofferbak naar een juten zak, “and my spraycans.” Ik zeg
niets, maar weet dat er sowieso een uitleg gaat komen. “I spray my art on walls
in bars,” verklaart hij trots, alsof hij net een dorp kinderen van de armoede
heeft gered. En dan begint hij te fluisteren alsof hij me een groot geheim gaat
toevertrouwen. “They give me food for it… and drugs.” We maken ons uit de
voeten voor de Noor gaat voorstellen om samen in het oerwoud te verblijven en
er driemaal per dag te mediteren. Het is een algemene wet, om het paradijs te
bereiken, moet je eerst even de hel doorstaan.
